KIRIK AYNALAR
Avuçlarımda bir dünya, bin ah ile kırılmış,
Sırtımda bin yıllık sükûtun kamburu.
Gök kubbe üstüme biraz daha eğilmiş,
Yollar yorgun, ben yorgun, vakit gece mahmuru.
Kim vermişti bu yükü, hangi rüzgâr bıraktı?
Kalbim ki bir sarnıçtı, kederle dolup taştı.
Gözlerimde bir nehrin sönmeyen sızısı var,
Adımlarım kendinden, gölgem benden uzaklaştı.
Bir kelime desem, bin dağ devrilir içimde,
Sussam, ruhum daralır bu dar kafes biçimde.
Ne geriye dönecek bir iz bıraktım yolda
Ne de gücüm kaldı artık bu mahzun seçimde.
Alın bu yorgunluğu, bu kırık aynaları,
Yeter susturduğum o uykusuz rüyaları.
Bir nefeslik yer açın, göğsüm daralıyor bak;
Taşıyamam artık ben bu ağır sevdaları.
***