KİMSENİN ÇÖPÇÜSÜ OLMAMAK
Gün içinde birçok insanla diyaloğa giriyorum. Bunda uzun yıllar esnaf olmanın da payı büyük. Hâliyle sabırla imtihanlarım da eksik olmuyor.
En iyi bildiğim savunma sistemi ise gülümsemek. Çünkü bazen bir tebessüm, insanın ruhunu koruyan görünmez bir kalkandır. Bu yüzden bol bol gülerim. Allah’a şükür fıtratımda da var bu.
İşe giderken beklediğim otobüs durağa yaklaşınca, en arkada bekleyen birinin önümdeki sıraya geçmeye çalışıp beni iteklemesiyle başlar bazen günüm. Döner, sadece gülümserim. Hiçbir tartışmanın içine girmem.
Otobüste yer bulup kitabımı açarım. Okuduğum kitaba sürekli göz atan teyzeye de gülümser, okumaya devam ederim. Arka koltuktaki çocuğun saç tellerimi çekişine de aynı sakinlikle karşılık veririm.
Bazen dükkânıma girip beş liralık bir ürüne, kolunda deste deste altınlarla “Bir lira olmaz mı?” diyen hanımlara gülüp geçerim. İçimden söylendiğim de olur, o başka.
Oyuncaklarla dolu dükkânıma çocuğunu sokup, sonra da oyuncak almamak için bahane olsun diye çocuğa kızmamı bekleyen annelere de gülümserim. Güler yüzümü görüp iyi niyetimi suistimal etmeye çalışanlara da.
Eşiyle gelip sırf egosunu tatmin etmek için hiçbir şeyi beğenmeyenlere, nazını bana çektirmeye çalışanlara da gülüp geçerim. Üst kattaki komşunun eline geçen her kâğıdı, peçeteyi dükkânımın önüne atmasına bile çoğu zaman ses etmem. Çünkü söylemenin bazen hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini bilirim.
Böyle örnekler saymakla bitmez…
Peki neden?
Çünkü zamanla şunu öğrendim. İnsanların bana yaptığı her davranış aslında benimle ilgili değil. Çoğu zaman bana değil; içlerinde biriktirdikleri öfkeye, kırgınlığa, hayal kırıklığına ve yorgunluğa tepki veriyorlar.
Beni itekleyen genç kız belki evden üzgün çıktı. Dükkânımın önüne çöp atan kişi belki hayatındaki öfkeye bir yer arıyor. Sürekli pazarlık yapan biri belki başka eksikliklerini böyle tamamlamaya çalışıyor.
Herkesin içinde görünmez yükler vardır. Kimi bu yükü sabırla taşır, kimi ise rastladığı ilk omuza bırakmaya çalışır.
İşte ben buna izin vermiyorum.
Ne onların öfkesini üzerime alıyorum ne kırgınlıklarını sırtlanıyorum. Çünkü biliyorum ki başkasının yükünü taşımak bana ait bir sorumluluk değil.
Bu yüzden ne kimsenin çöplüğü olurum ne de çöpçüsü.
Gülümsemem, haklı çıkmaya çalışmadığım için değil; ruhumu korumayı seçtiğim içindir. Her tartışmaya girmek zorunda değilim, her kabalığa cevap vermek zorunda da.
İnsan, kendi huzurunu koruyabildiği kadar güçlüdür.
O yüzden size de tek bir tavsiyem var.
Başkalarının biriktirdiği öfkeyi, kırgınlığı ve mutsuzluğu omuzlamayın. Herkes kendi yükünü taşımalı.
Ne kimsenin çöplüğü olun ne de çöpçüsü.
Bazen en güzel cevap, gülümseyip yoluna devam etmektir.
***