KAYIP ARANIYOR
Neredesin ey insanlık, bulamıyorum seni!
Kimler astı duvara, öldü diye resmini?
Kalplerimiz taşlaşmış, merhametten öksüzüz;
Kime sorsanız insan, peki kim bu görgüsüz?
Korkuyorum bir daha dönmez kayıplarımız,
Başımızın üstüne çıktı ayıplarımız.
İnsanı insan yapan gerçek değer İslamdır,
İmansız bir gönülde, ilk can veren insandır.
Gören ve bilen var mı, nerede o eski kendim?
Bıraktım sultanlığı, attan eşeğe bindim...
O atlar ki kimleri taşımadı sırtında…
Bugün şeytan oturur onların makamında.
Katledip yüreklere gömmüşler insanlığı,
Takmışlar boynumuza esaret gerdanlığı.
Ya uyanıp yeniden “Allahu ekber" dersin!
Ya da gözün kapalı uçuruma gidersin.
Yalvarıyorum sana, uyuma aç gözünü,
Parça parça etmeden aç sırtlanlar özünü.
Çaldılar merhameti insanın yüreğinden,
Türlü çeşit hayvanlar türeyecek geninden...
Âdem'di baban senin bırak maymun soyunu,
Aslan diye yutturur batıl sana koyunu.
“Ben insanım” diyorsun, bilmiyorsun atanı,
Dost sanıyorsun yazık, sütüne su katanı.
Karnını doyurmak mı, dünyada ki amacın?
Dünyanın her yerinde ağlarken kardeş, bacın...
Bir masa kurulmuş ki kuzular ortasında,
Aç kurtlar salya saçar, maskeler arkasında.
Açlıktan öl, çul giyin, inancına sahip çık,
Mezarlar kazılıyor İslam’a açık açık.
Görürsen Allah için canla başla çalışan;
Yoluna taş olma sen, kazanır Hakk'a koşan...
Yangınlarda yüreğim, yok mudur bir katre su?
Güneş doğdu batıyor, uyan İslam ordusu!
Nûrfânî'yim kalbime dünya kiri bulaştı,
Yâ Rabb'i imdat eyle, benim boyumu aştı!