KARANLIKTAKİ GÜNEŞ
Bakıp duruyordu zifiri karanlığa, sanki vakit geceydi, göz gözü görmüyor, söz kalbe uğramıyor, gönül gönüle değmiyordu...
Haykırdı karanlığa; "Kör ettin gözleri, sağır ettin kulakları, duyarsız ettin kalpleri, çöle sürgün ettin vicdanları..." diye.
Yüreğinde derin bir endişe taşıyor, ruhu sanki azaplar içinde can çekişiyordu fakat umudunu canlı tutuyordu;
"Ey karanlık, biliyorum ki sen kendi bağrında bir güneş, bir ışık saklıyor, gizliyorsun. O güneşi/ışığı ne kadar saklayabilirsin, ne kadar gizleyebilirsin? Ben senin bağrındaki o güneşe aşığım ve o güneşin varlığından adım eminim." dedi genç adam.
Ey karanlık, sen yok edici bir güç, bir girdap gibi duruyorsun, ne gündüzü ne de geceyi dinliyorsun, pervasızca meydan okuyorsun fakat bu gücün, bu pervasızlığın gözlerimi kör etmeye muktedir olamıyor. Umutsuzluk aşılıyorsun, korku salıyorsun, insanı insandan koparıyorsun, bütün insani değerleri siliyorsun, düşünme yetisini yok ediyorsun, duygusuz, merhametsiz, düşüncesiz insanlar oluşturuyorsun.
Sen kendin gibi karanlık, kendin gibi yok edici nesiller yetiştiriyorsun.
Senin en büyük projen; insanı insandan koparmak, insanı insana kırdırmak, insanı insana karşı vicdansızlaştırmak ve böylece hedonist zihniyetler oluşturmaktır.
Belki bunu başardın, fakat şunu unutma ki; o bağrındaki güneşe aşık olan nice insanlar var.
Ve biliyorum ki bir gün sen o güneşin harında yanıp parçalanacaksın...
Ey karanlık, karanlığın kara bir perde gibi güzelliklerin üstünü örtebilir. Şunu da bil ki; toprakta tohumların üstünü örter, adeta tohumlara mezar olur ancak o mezar tohumların uyanışını, filizlenmesini sağlar...
Ey karanlık, gecenin zifiri karanlığını bilir misin sen?
O zifiri gecenin semalarında yıldızlar ne güzel ışık saçar. Zifiri gece yok edemez yıldızların ışığını...
Bil ki senin görkemli karanlığında yıldızlar gibi parlayan insanlar hala var ve hiç bir zaman onlar sönmeyecektir...
Ve ey karanlık, o yıldızlar gibi parlayan insanlar senin bağrındaki o güneşi çekip alacak ve o gün sen yok olacaksın...
Ey karanlık, senin karanlığın bana korku, endişe verebilir, fakat senin bağrındaki o güneş bana hep umut veriyor...
Ve sen o güneşi mutlaka doğuracaksın başka çaren yok...