İÇİMDEKİ FIRTINA
Beni boğan, kendi gölümün suyu,
Çölümün fırtınalarıymış meğer.
Bir serabın gölgesinde dinlendim yıllarca.
Susuzluğum,
avuçlarıma akan bir nehirdi,
Kıyıya vurdukça derinleşen sessizliğimde.
Şimdi ne suya adımı bırakabiliyorum
Ne rüzgâra yüzümü...
İnsan en çok,
kendi ikliminde kayboluyormuş meğer.
***