HOŞÇA KALIN ÇOCUKLAR
Sabahın erken saatleri
Gün ağarmış, ışıl ışıl ağaçlar
Odamın camında güneş...
Bir ses duyuyorum,
Bir değil binlerce nefes.
Sokaklar bayram yeri,
Sütçü, gazeteci, ekmekçi,
Okul yolunda çantalar,
Bir ileri bir geri,
Bir kaç kedi, bir de ben.
Nereye gider bu âlem?
Neden olmalı, bir neden.
Ben de gitsem bir yere,
Kaybolsam kendi içimde kendime,
Bir iz kalsın topuklarımda,
Bir göz kalsın,
Beni görmeyen bir göz..
Hiç mi hiç duymadığım bir söz.
Kalmasın ne ismim ne de cismim,
Unutulsun aynalardaki resmim,
Arkamdan ağlasın sokaklar.
Ömür dediğin koskoca bir hayal,
Dosta dost, gökte bir hilal,
Hoş kalın, hoşça kalın çocuklar…