HERKES KALDIĞI KADARDIR
Uyutmadım yokluğunda, hatıraları
Gecenin koynunda...
Bir varmış,
Bir yokmuş ile başlayan
Masallar anlattım.
Galiba biraz kandırdım da...
Bir prenses var dedim,
Kafdağı’nın ardında,
Mor sümbüller saçlarında,
Ölüm ile yaşam arasında...
Ölüm, o kadar nasıl güzel hatırlanır ki
Ölümden insanlar neden bu kadar korkar ki
Her gün bir birlerini öldürür iken düşüncelerinde..
Anlayabilir misiniz,
Siz, benim niçin uzaklara bakıp düşüncelere daldığı mı?
Hikâyesi uzaklarda olan birinin yanında neden masal olunmadığını?
İçinde yaşadığım dünyayı terk ediyorum,
İçimde bulunduğum hayata doğru.
Bazı memleketler uzak.
Bazen iyi niyetli sözler tuzak.
Bazı hatıralar eksik.
Bazen insanlar etkisiz.
Bana yapılanları ben yapsaydım eğer.
Yüzüme tükürürdüler.
Oy benim vefasında hoyrat yüreğim!
Senin cefakar havalarını seveyim.
Ne güzel de harcıyorsun bize yapılan yanlışları.
İyi de yapıyorsun.
Zaten
Herkes kaldığı kadarını yaşarmış kendisi ile
Geriye kalan hayatları, maziden artıklar...
***