HAKKIM KALIR ZALİM KULLARDA
Düşürdü kader bir deva yoluna,
Bir başıma kaldım yaban ellerde.
Güvenme hiç sakın insan oğluna,
Önce iyi sonra garip çalar tellerde.
El tarağı ile saçlar taranmaz,
Menfaat için hiç baba aranmaz,
Baba her şey verse yine yaranmaz,
Babanın şefkati, uçar yellerde.
Yaz demez, kış demez hep çalışır,
Kolay zor demeden işe alışır.
Olmayınca dertler, hemen dolaşır,
Öküz gibi çeker, yükü bellerde.
Hasta olsa dostlar uzak bakışır,
Heybetli, ona dik durmak yakışır.
Doğru konuşsa da evlat takışır,
Bir acı söz kalır, onun dillerde.
Bir gülüşe sakın inanıp kanma,
Bir çiçekle bahar geldi hiç sanma,
Her şey geçer, sonra arkadan yanma,
Yanmanın eseri kalır küllerde.
Sefil Selim’i der, hemen bükülmem,
Onluk çivi gibi batar sökülmem.
Yâr yolunda çile çektim, dökülmem,
Yoksa hakkım kalır, zalim kullarda.
***