HAKİKAT KAPISI
Gözlerindeydi, geceyi yakan ateş,
Çökmüştü bakışlarının en derinine bir sır.
Sanki içinden yıkılmış dağlar,
Sanki ağırlığınca inmişti üzerine gök.
Yürüdü karanlığın içinde,
Kanatlarını yakan pervane gibi.
Her adımında biraz daha eksildi,
Her eksilişinde biraz daha çoğaldı ışıkta.
Yok artık dedi,
Yokluğun bağrında çınladı bir varlık sesi.
Kalbi, köz olmuş güllerle açıldı,
Düştü her yaprağı yanarak, toprağa.
Sustu toprak, gök derinleşti,
Yankılandı içinde sessizlik.
Fitili oldu beden, kül olmuş bir kandilin.
Uçuyordu, kıvılcım kanadında ruhu,
Taşımadı ayakları onu,
Bıraktı yükünü yılların.
Eğildi bir dal,
Yaprak gibi savruldu,
Alev gibi kayboldu.
O an anladı;
Yanmak, vuslatın kapısı,
Yokluk, hakikatin en gür sesi.
Ateşe atıldıkça serinledi kalbi,
Büyüdükçe alev, dinginleşti ruhu.
Ben, pervane,
Ben, yok olan ateşte,
Ben var olanım, ışıkta.
Yok olmak, O'nda var olmak;
Kavuşmaktır hakikate,
Aşkın ateşinde.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz