GÖNLÜMDEKİ MEVSİMLER
Gözlerimden kalbime inen,
bir yağmur damlası
Göğüs kafesimden
kalbime doğru esen,
bir fırtına,
varlığınla üşüten,
yalnızlığımsın.
Ben senin varlığınla
yokluğun arasındaki,
fırtınaya tutulmuş
bir yaprak misaliyim.
Seni hiç yaşamadan,
bitirmenin yorgunluğundayım...
Penceremdeki
kuş seslerinin cıvıltısı
ve o yalnızlığımın içindeki
dar ağacı.
Yokluğunda ipi boynuna geçirilmiş,
bir mahkum.
Ve hazana teslim olmuş
bir mevsim.
İçime yağan,
senli sağanak yağmurda,
ıslanan ruhuma
Ve zemheri ayazında,
üşüyen kalbime,
sarılmaktan yoruldum...