GİTTİĞİN YERDE KAL
Üşüyor yüreğim ne şubatın soğundan ne karın ayazından
zamansız gidişinin gamından.
Sensiz buz tuttu yüreğim el değmedi bıraktığın ellerime kimseye baktırmadım sen gibi gözlerime
Isıtmadı hiçbir söz hiçbir gülüş
Ondandır üşümem buz kesmem
ayazda kaldım yar.
Bekle demiştin giderken bu kaçıncı kış bu kaçıncı şubat
Saymadım sensiz geçen baharları.
kaç deniz mevsimi geçti gidişinin üzerinden
aralık bıraktım yürek kapımı her mevsim gelmedin yar.
Demet demet kasımpatı topladım
ektiğin teneke saksılardan
bir onlar seviyor kışı
bir onlar kaldı seni
hatırlatan.
Fidanını verdiğin güller kurudu
Açmıyor akşam sefası
soldu papatyalar sevgisizlikten
sormadım hiçbirine
seviyor mu sevmiyor mu diye ?
koparmadım yapraklarını
Onlar da küstüler sana
Unuttular hangi mevsim açacaklarını.
Soldu bir bir camın önündeki açelyalar
gidişinle bahar görmedi senden arda kalanlar
Ah yar
Bu kadar mı uzak gittiğin diyar ?
Bir haber gönder bir selam sal !
Hangi seneydi gidişin yar
Hangi mevsim
Bahar vardı yaz vardı güz vardı
Niye bunları yaşamaz gönlüm
niye hep son bahar
neden hep kış var
Bana düşen bunlar mı yar
neden hep kışı yaşar bu yürek .
Yine bana kaldı ayazlar
bana mı kaldı kışlar
yine aylardan şubat
yine dışarıda kar var
yüreğim buz kesti
sensiz üşüyorum
bilmiyorsun yar.
Mevsimler sana hep mi bahar
hep mü yaz
beklemekten usandı yüreğim
seni yüreğimden azad ediyorum
gittiğin yerde kal yar
gittiğin yerde kal.
***