GEÇMEDİ
Gözlerimde kaç uykusuz gece var,
Sayamıyorum.
Mahsene kapattım bakışlarımı da,
Gördükleri sadece ışık aslında,
Kimseye de göz süzmüyorum…
Her yer karanlık ya,
Kendime işkence yapıyorum.
Kimse görmeden,
Ruhumdaki kelepçeler ile,
Ciğerime her vuruşta,
Kuruyan gözyaşlarım akmaya başlıyor,
Her vurdukça da seni içimde öldürüyorum aslında.
Nefesim kesilmeye başlayınca da
Ölümümü değil,
“Sen ölürsün diye” korkuyorum aslında.
Off off!!
Yine merhamet, yine merhamet…
Kulaklarımda anlamsız sözlerin var.
Yazılan yazılar senin gibi yalan.
Tırnaklarım kırık.
Kaç gece saç derilerimi kazıdım
Öfkemden bilmiyorum…
Görenler yandı bana,
Duyanlar inanamadı
Bu mahzende kan akıttığıma.
Azrail gelecekken geri,
Döndü “kıyamam” dedi
Senin
O çocuk bakışlarına…
Görenler acıdı,
Gözler çağladı
Kan döküldü de ortalara.
Sen neredeydin?
Kaçak gelinmişsin.
El anladı da ben anlayamadım baksana…
Bırakıp gittin ya yalan diyarlara,
Bir de giderken kulaklarımı alsaydın.
Yalanların sağır etti.
Gör de anlasana…
Keşke, keşke kalbimi de götürseydin.
İçinde hep sen vardın ya,
Atsaydın çöpe,
Layığını bulsaydı o da.
Beni mahsene kapattın,
Yalan denen dünyada.
Ben seni bırakır mıyım?
Son nefese kadar bile,
Yine ruhumda.
Sen çekip gitmeyecektin,
Bir hayaldin aslında.
Ben sana,
Sen herkese inansan da…
Son yolculuğunda ben olacağım.
Şimdiden duy da şaşırma.
Sabret daha ölmeyeceğim.
Kalbimden çıkarmadıkça.
O ecel gelecek birgün,
Ta ki öleceğiz.
Alem bana ağlayacak,
Tabutumun başucunda...
Senin tabutunu taşıyacak kul olmayacak.
Düşün, sebebini anla.
Beni gönlünden kör bıçakla
Kovdun ya, beni gözlerine hasret bıraktın ya,
Beni sesini duymaya muhtaç bıraktın ya…
Herşey sırayla,
Herşey zamanla.
Benim gözümden kan akıttın ya…
Editör: Dilek Tuna Memişoğlu