ÖMÜR ÇİZGİSİ
Ömür çizgime bakıyorum bir ucundan
Suskunluğum büyüyor içimde
İçim sızıyor kırık yerlerinden
Ne çok yanlışlar yaşamışım
Haybeye oyalanmışım kırıklarımda
Ömrüm dökülüyor kesiklerimden
Kimini doğru sandığımdan
Kimini kalbimin bahara hasretinden
Kimini kaçarken yanlıştan
Ya da vermişim candan özveriden
Kırmış kırmış çıkmışım çizgiden
Ne çok çıkmaz sapaklarda
Karanlık dar sokaklarda
Güneşsiz ıslanıp üşümüşüm
Sığınıp saçak altlarında
Yuvasız kuşlar gibi sinmişim
Sarılmış garipliğime
Ne çok kırık çizgilere bölmüşüm
Kesip kesip yaşam çizgimi
Ömrüm sızmış kırıklarından
Yeniden eklemişim kırık yerlerinden
Her artık olmaz dediğimde
Bir yenisi dolanmış belime
Sözüm geçmedi zaman zaman
Sevgi sevgi diye çarpan kalbime
Sevdalarım uğruna hak edilmeyen
Neler neler vermişim kendimden
Yıkılan yıkılana duvarlarımdan
Başka ne kaldı ki elimde
Onarılmaz hasarlarımdan
Ömürüm dürülüp düştü avucuma
Çizgi noktaya döndü
Küçüldü kırık yerlerinden
Ufukta batan güneş gibi
Silindi çizgisinden
***
Editör: Suna Türkmen Güngör