ESKİ ZAMAN ÇOCUKLARI
Biz eski zaman çocukları...
Mavi gülüşlerimiz vardı,
Yamalı pantolonlar...
Kışın eller mor, dudak çatlak;
Ama baharlar yeşerirdi mahçupluğumuzda
Kırmızıdan sıcak,
Mavi kadar özgür.
Siyah beyazdı resimler;
Ama rengârenkti insanlar:
Şiir kokan kadınlar,
Adam gibi adamlar vardı.
Biraz sevgi,
Bir tutam mutluluk yeterdi hepimize.
Şimdi altmış yaşındayım.
Aynada ihtiyar zaman,
Yüzümde yılların ayak izleri var.
Pas tutmuş zaman beşiğinde sallanırken gecenin
Gölgesi olmuşum anlamsız, idraksiz kelimelerin.
Umut ekmişim toprağa,
Boynu bükük yarınlar devşirmişim.
Tükenir nihayet çaldığım zaman.
Ömür denen davadan
Köhne bir mezar,
Geride birkaç anı,
Ardımda yarım sayfalık ömür:
Hiç sevmemişçesine,
Hiç yaşamamışçasına,
Hiç okşamamışçasına güneşin sarı saçlarını.
Aklımda "o tek bahar"
Gonca güller topladığım gülüşler hâlâ!
Editör: Hamiyet Su Kopartan