ESKİ KOMŞULAR
Kederleri, sevinçleri paylaşan
O komşular ne yazık, mazide kaldı!
Daraldın mı hemen sana ulaşan
O komşular ne yazık, mazide kaldı!
Herkes birbirleri için yaşardı,
Can-ı gönülden de muhabbet vardı.
Dar gününde, var gününde koşardı.
O komşular ne yazık, mazide kaldı!
Kış günleri damdan karlar atılır,
Hemencecik kardan adam yapılır,
Zemberekli kızakla yarış atılır;
O komşular ne yazık, geride kaldı!
Komşuyu akrabadan aziz bildik.
Almayı düşünmedik, çokça verdik.
Yaz gelince dibekte den döverdik,
O komşular ne yazık, mazide kaldı!
İnsanlık vardı, işlenecek suç yoktu.
Sonradan görüp havalara uç yoktu.
Fakire sahiptik, mahallede aç yoktu.
O komşular ne yazık, geride kaldı!
Yaz günleri semaverler kaynardı.
Genç kızlar da heştik, beş taş oynardı.
Defçi Zeko ne güzel def çalardı,
O komşular ne yazık, geride kaldı!
Yetim, öksüzün başını okşayan;
Fakir fukaraya hep arka çıkan,
Beslemesi ve hizmetkârı olan;
O komşular ne yazık, mazide kaldı!
Seninle ağlayıp seninle gülen;
Dedenin, nenenin kadrini bilen,
Erişte kesersen yardıma gelen
O komşular ne yazık, geride kaldı!
Eze el atardı baklava açarken,
Edo dayı gelirdi damı sıvarken,
Yardıma koşardı bahçe sularken;
O komşular ne yazık, mazide kaldı!
Sevgiler yapmacık, değil içerden.
Böyle gördük biz neneden, dededen.
Şair Ümit der ki candan, ciğerden
O komşular ne yazık, mazide kaldı!