DOĞMUYOR GÜNEŞ
Bugün bir başka gökyüzü
Gri bulutlar ağlamaklı, eğmiş yüzünü
Öbek öbek dağılmışlar her yere.
Karartıyor gönlümü
Güya sabah,
Gün ışığı, aydınlık istiyorum.
Ama ne mümkün, ağlıyor bulutlar
Eşlik ediyor milletin hüznüne...
Açmamış çiçeklerim, solgun, boynu bükük
Yok ki güneş, aydınlık olsun.
Kelebekler uçmuyor.
Hava ayaz mı ayaz, buz kesiyor.
Kış yaşanıyor.
Üşüyor bedenim, üşüyor yüreğim,
Titriyor ellerim, tutmuyor.
Oysa ne de mutluyduk bir zamanlar
Doğan güneş yolumuzu aydınlatır,
Ruhumuz ferahlar, yüzlerimiz gülerdi.
Nerede kaldı bu gülen gözler?
Kış da olsa üşümezdik.
Yanardı çıtır çıtır ses vererek odunlar,
Toplanırdık sofraya, ailecek
Kuzinede kızarırdı ekmek, tereyağı sürerdi annem.
Ekerdik üzerine nane kimyon kekik,
Hasta olmaz, doktora gitmezdik hiç birimiz.
Mis gibi çayın kokusu doldururdu odayı
Nar gibi kızarırdı yüzler, gülerdi gözler.
Kimimiz işe, kimimiz okula mutlu giderdik.
Sahi kim çaldı bu gülen gözleri?
Kim çaldı yediğimiz ekmeği?
Üşüttü bedeni, yürekleri, girdi kanımıza
Kim engel çekti yolumuza?
Kim griye boyadı gökyüzünü?
Neden çiçeklerim solgun?
Doğmuyor güneş,
Omuzlar çökük, kırılmış dizler
Umut mu … Yok
Yok mavi bir gökyüzü
Ne hale geldik milletim
Ağlıyor vatan, ağlıyor gökyüzü.