DERİN BİR UYKUDAN UYANIŞ
Gün bitiminde bir sonbahar mevsimi kadar yorgundu bedenim. Yazdan kalan güneşli günler yerini sapsarı serin günlere bırakıyordu. Hüzün tüm doğayı ele geçirmiş gibiydi. Masanın başında derin bir uyku halindeyken kendimi bir anda geçmişin o tatlı günlerinde buldum.
Önümde gidilecek uzun bir yol, aklımda yepyeni fikirler, kalbimde inanılmaz bir heyecan vardı.
Neresiydi burası?
Gençliğim mi?
Mevsimlerin tükenişi mi? Hayallerim mi?
Kaybedişlerim mi, yeniden dirilip ayağa kalkışlarım mı?
Neydi, neresi?
Renklerin ahengi önümde yeni bir kapı araladı; içeriden tanıdığım kokular, sesler yükseliyordu. Evin lambası yanıyordu. Yoksa annem mi evdeydi, babam kapının hemen gerisinde miydi? İçim umutla doldu.
Sonbahar kadar yorgundu bedenim kışa hazırlıyordu kendini. Bıkmadan, usanmadan dökülen yapraklarımın yeniden yeşereceğini biliyordum.
Az önce neredeydim, şimdi nerede?