DENİZLER KIZI LAVİNYA
Ne zaman kırılsa bahar dallarım,
Uçuyor yüreğimden gönlümün
Şen bülbülleri.
Onlar da ümidi kesip benden
Gidiyorlar.
Tanrım, bir ferahlık serp,
Yürüt beni güzelliklere.
Sakinleşiyorum hep ait olduğum yerde,
Maviliklerde.
Ruhumu dinlendiriyor, denizin sesi.
Ferahlatıyor gönlümün demini,
Okyanus esintisi.
Denizler kızı Lavinya;
Bazen sert esiyor fırtınalar,
Kırıyor ümitlerimi.
Bazense durgun bir deniz
Geçiriyor, sabun köpüğü gibi hırçınlığımı.
İçimden geçirmiyor değilim,
At kendini maviliklere;
En fazla demir atarsın sığ koylara.
Denizler kızı Lavinya;
Saçları denizde oynayan balıklar gibi ipeksi,
Gözleri okyanus rengi,
Dudakları sanki bir kiraz mevsimi.
Söylesene Lavinya,
Sen hangi dizeden çıkageldin?
Kaç şair güzelliğinden kalemini kırdı?
Kaç şarkının melodisi senin için yazıldı?
Kaç ressamın fırçalarından çıktın,
Tuvalden fırlmış gibi?
Hiç ümidini kesme hayattan, Lavinya.
Tanrın duyuyor seni.
Sen yeter ki övgülerini sun ona,
Teslim et ruhunu, seni duyana,
Ebedi güzellikler sadece onda.
Yeniden açacak bahar dalların,
Yeşerecek tomurcuk güllerin.
Gülümse var gücünle hayata,
Denizler kızı Lavinya...
***