DENİZİ SEYRETTİM
Boş sahilde yalnızlık düşer her defasında payıma…
Günün hangi saati olsa, her uğradığımda duygularım gibi gelgitler yaşadım yine…
Denizdir, beni avutur.
Denizi uzun uzun seyre daldım; ay denize düşerken, nasıl da gözleri çakmak çakmaktı.
Bir gülüşü vardı, unutturdu yalnızlığımı…
Sanki iki sevgilinin vuslatı gibi sarıldı deniz ve ay, kucaklaşarak…
Kim bilir kaç gün oldu, hâlâ buradayım; yalnız tek başıma…
Kumları avuçlarımda savururken…
Elimde kalan bir kaç kum tanesiyle konuştum…
“Siz de benim gibi yalnız mısınız, bunca kalabalıklarda?”
Boynunu büktü birkaçı; “yalnızlık mı, biz de herkes gibi yanlız yaşadık bunca ömrümüzce.” dediler…
Sahile vuran güneşin şavkı yakamozlar saçarken…
Kumlar, çakıllar yalnızlığımızı unuttuk…
Yine deniz serilmiş turkuaz ve mavisiyle gülen yüzüyle…
Vapurun sesinden irkilen deniz kızı nasıl da dalgalara karıştı…
Sanki kumlar bile benim gibi mutluluktan el salladı, deniz kızının ihtişamına…
Yakamozlar gülümsedi ardından; sanki yarın yine gel burada bekliyorum, diyorlardı…
Ve ben tüm yalnızlığımı unuttum bugün de.
Editör: Deniz İmre