DAĞLARDA ÇOBAN
elimde değnek
sırtımda abam
önümde yok sürü
ben dağlarda çoban
insan topladım tarlalardan
seherde çıkardım engin ovaya
uzundu yolum varmaz obaya
dertler tunçtan bir soba
güle oynaya yeşil ummanda
ömrüm geçti bu yaylalarda
ağaçla ederim dostca hasbihal
dökülürdü eteğimden
pas tutmuş nallar
görmedim kentten
parlak bir ışık
zühre altında başım dolaşık
ne ayım belirli ne de senem
kuşluk vakti doğmuşum
günüm karışık
dünyaya gelmekte
bitmiyor gayem
önümde yok sürü
ben dağlarda çoban
giden gelmez olmuş
taş sandıklar üstünde
koskoca harman
yine değnek elimde
ben dağlarda çoban