ÇOCUKLUĞUM EŞSİZ BİR ŞARKIDIR
Eski zaman yapraklarımdan süzüldüm de geldim. Eledim kalbimden kalan kırıntıları. Geçmişe döndü anılarım fotoğrafı görünce.
Usul usul kalbine bağladığı ses vardı. Ürkek, sessiz ve utangaç bir çocuktu okul sıralarında. İçine kapanık, kapandıkça daha uzaklaşan bir gölgeydim kendimden. Bir şarkı çalıyordu kalbimin derinliklerinde.
Kalabalığa dert oluyordu sessizliğim. Niye bu kadar sessizsin?
Ses diyorum, sesler çoğaldıkça yalnızlığım artıyordu. Uzun boylu bir yalnızlık seçip açıyordum müziğin sesini yollarıma. Bütün sessizliğimi içip gürültülü şarkılar veriyordum benliğime. Şimdi düşünüyorum süzüldüm de geldim eski zaman yapraklarımdan. Umut ektim sessizliğimin en ücra köşelerine. Yüzümde açan sessizlik eski zaman hatıralarından.
Şimdi gülümsüyorum. Binlerce şarkının kalbimde hissettirdiği kaleme düşüyor. Kaleme düşen hayallerim sarıyor tüm yaralarımı.
Kendime olan inancım gürleşiyor, güçleniyorum. Sessizliğim gür çıkıyor yollarıma.
Sonra kalbimden dökülüyor sözler:
Düşmedik,
Geri geldik.
Daha gür,
Daha gürültülü.
Ey gürültü!
Kaleme ses,
Yazıya nefes,
Yeniden başlıyoruz…