ÇOCUKKEN
Çocukken ağrılarımız vardı bizim.
Geçmeyince feryat, figan kopardı içimizde.
Anneler, “öpeyim de geçsin” derdi;
Bir dokunuşla acımıza merhem,
Yaralarımıza şifa olurlardı.
Peki şimdi nerede onlar?
Büyüdük…
Ağrılarımız çoğaldı,
Anne olsak da gücümüz,
Kendimize yetmez oldu.
Kalbimiz kırık…
Un ufak, parça parça.
Oysa daha dün toplamıştık,
Dağılan parçalarımızı.
En büyük kaybımız,
Hayat karşısında oldu.
Çok mu hassas,
Çok mu kırılgan olduk?
Ama olsun…
Yarın yeni bir gün,
Umut ve ilham dolu...
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz