ÇOCUK OLMAK İSTİYORUM
Çocuk olmak istiyorum!
Eskiden olduğu gibi güzellikleri yaşamak,
Rengârenk çiçeklerin yere serildiği,
Bahçelerde papatyaların gülümseyen yüzlerinde,
Yaprakların tatlı tatlı okşayan sesiyle
uçsuz bucaksız sahilde delicesine,
Sırılsıklam olurcasına koşmak
Ayağıma batan taşlara aldırmadan…
Düşünce de, “acımadı ki…” diyerek kalkmak,
Hiçbir şey olmamışçasına…
Çocukluğumun elinden tutarak yürümek,
Kelebekleri kanatlarından yakalamak,
Sevildiklerini bilsinler diye
bir buse kondurmak için…
Çocuk olmak istiyorum,
Mutluluğu yaşamak istiyorum.
Çocuk olmak istiyorum.
Salıncağa binmek, salınmak,
Gökyüzünde uçmak, uçmak kuşlar gibi özgürcesine,
Maviliği kucaklarcasına içime gömmek,
Mutluluğu haykırırcasına sallanıp,
“Hadi daha hızlı, daha hızlı salla!” diye bağırıp,
Çocuk olmak istiyorum.
Mutluluğu yaşamak istiyorum.
Çocuk olmak istiyorum.
Bir kır bahçesinde yeşilliklerin göğsünde
Güneşin gülümsediği, ışıl ışıl yanan
tertemiz martıların uçtuğu gökyüzünde
uçurtmamı kıskanmayan kuşların eşliğinde,
Uzun kuyruğuyla süzülerek
gelin gibi nazlı nazlı salınan
uçurtmamı uçurmayı istiyorum.
Maviliklerde gezmeyi, umuda “merhaba” demeyi
alabildiğince çocukluğuma gülmeyi,
çocuk olmayı istiyorum.
Mutluluğu yaşamak istiyorum.
Çocuk olmak istiyorum.
Yüreğinin sevgisini hesapsızca cana bahşeden,
Karşılığında sadece pırıl pırıl parlayan
bir çift göz görmeyi dileyen aşıklar gibi
çıkar gütmeden,
İnsanca vicdanıyla omuzuma dokunan
bir el görmek, hissetmek;
Evet yaşamak,
“yaşamak” istiyorum.
Çocuk olmak istiyorum.
Mutluluğu yaşamak istiyorum.