ÇOCUK GÜLÜŞLERİM
En çok da çocuk gülüşlerim kaldı
Bu umarsız vefasız şehirde
Kuşlar bile terk etmişler
Birer birer semtin sokaklarını
Eylül mü vefasız yoksa anılar mı
Yoksa her dem baktığım aynalar mı
Denizin rengi bile başka mavi
Sahilde meyhanelerin neşesi kaçmış
Yapraklar terk ediyor yavaş yavaş ağaçları
Rüzgâr savuruyor ya yaprakları ya anıları
Tenha parklar plaklarda ayrılık şarkıları
Boş masalar sandalyeler
İçimden bir bardak çay içmek bile gelmiyor
Kırılmışım dargınım bu şehre anılara
Her dem biraz daha yabancıyım her şeye
İçimde tarifsiz bir bağ bozumu
Bir çocuk gülüşlerim ah çocukluğum
Çaldılar benden mutluluk adına her şeyi
***