ÇİLE
Şiirle tanışmam belki de hayatımın en sessiz; ama en derin devrimiydi. O günleri düşündükçe, gözümün önüne gazete sayfalarından kestiğim şiirler gelir. Kenarları makas izleriyle dolu, yamuk kesilmiş şiirler, hepsi birer hazineydi benim için. Ve o hazinenin başkahramanı çoğu zaman Necip Fazıl Kısakürek’ti.
Çocuk aklımla onun dizelerine sığınırdım. Ne tam olarak anlıyor ne de tümüyle kavrayabiliyordum belki; ama içimde bir şeyleri derinden sarsan bir tınısı vardı her mısranın. “Çile” şiirini ilk kez okuduğumda sanki bir kapı aralanmıştı içimde. Bilmediğim bir duygunun içinde kaybolmuştum. Acı vardı, isyan vardı, ama hepsinin içinde büyük bir teslimiyet, tarifsiz bir derinlik de vardı. O şiiri defalarca okudum. Her okuyuşumda başka bir yanımı buldum.
Necip Fazıl sadece şiirleriyle değil, karakteriyle de etkiledi beni. Dobra konuşmaları, keskin zekâsı, her sözüyle ardında düşündüren bir iz bırakması… Beni etkileyen sadece duygulara değil, düşünceye de hitap etmesiydi. Büyüdükçe onu daha iyi anlamaya başladım. Çocukken sadece yüreğimle hissettiğim o dizeleri, zamanla aklımla da çözmeye başladım.
Biriktirdiğim şiir kupürleri zamanla bir deftere dönüştü. Her baktığımda şiirin benim için ne anlama geldiğini, bir şairin nasıl bir yoldaş olabileceğini hatırlarım.
Necip Fazıl Kısakürek, sadece bir şair değildi benim için. Şiirle yürümeye başladığım o yolda bana ilk el uzatan, ilk sözü fısıldayan kişiydi. Ve ne zaman bir mısra yazmaya kalksam, onun sesi bir yerlerden kulağıma çalınır.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz