CAN KIRIKLARI
Serden geçti gönlüm, bağrında kor alevler var artık. Sönmek bilmeyen, saman alevi gibi için için yanan alevlerin esiriyim.
Tadı kalmadı yemeklerin. Tatlılar yavan. Sular acı. Sıcaklar donduruyor artık. Yanarken donar mı insan. Donuyorum. Yorganım iğneli, yastığım taştan. Acıyor tenimin her zerresi. Dikenlerin istilasında günlerim. Gözyaşlarım küskün.
Hüznün libası olur mu, olurmuş. Acının tarifini veremiyor lügatler. Basit sıradan, sığ sözcükler. Öksüz şimdi kelimeler. Doğa suskun. Zaman suskun. Hakkaniyet suskun.
Buz kalıbında sanki yürekler. İftiralar, yalanlar, yanlışlar silahlanmış. "İbret" kelimesi silinmiş. Doğa haykırıyor "UYAN" Heyhattt! Gerçek gören gözde, at gözlüğü takanın ölü toprağı serpilmiş üzerine. Ne mucizeler, ne afetler, ne uyarılar silkeliyor.
Gecenin karanlığı haykırıyor. Doğan Güneş haykırıyor. Suyunu kesen bulutlar haykırıyor. Mevsimler, hayvanlar, nebatat, yaratılmış mevcudat haykırıyor. Kulaklar sağır. Diller lâl. Sebepler sükûtta.
Can kırıkları bedenimin her zerresinde. Koca koca yarlar oluşmuş zemin yüzünde. Ağaçlar ikiye ayrılmış. Ülkem kaymış yerinden metrelerce. Bu nasıl bir bilmece. Cevabı belli sorulara cevap vermem genelde. Gönlüm kilitli bir pencere. Herşey şeffaf, ayan beyan. Lakin ne ses duyuluyor, ne bağıra bağıra gelen felaketler.
Başım yastığa kırgın, gönlümde cam kırıkları. Nefesime eşlik eden dikenler gırtlağımda düğüm. Hıçkırıklarım firarda. Temsil olmayı reddediyor ızdıraplarıma. Gözün gördüğüne şehadet etmek istemiyor duyularım.
Sema şimşeklerini yutmuş. Bulutlar suyunu tutmuş. Toprak emanetini bağrına gömmüş. Minik bedenler açmadan solmuş. Zemin yüzü zamansız çiçeğe durmuş. Papatyaların boynu bükük.
Sinem ezik. Ruhumun dünyaya açılan penceresi cam kırıklarıyla dolu. Damarımda kanım dondu. Hayat Ağacı kurudu. Sen ben kavgası büyüdü. Biz diyemeyen diller ateşe perestiş oldu. Benlik kavgası dinmedi. Helâl daire keyfe kâfi gelmedi. Bir de birlik olmadı.
Kâbus dursun. Güneş doğsun. Yetimlerin yüzü gülsün. Analar daha fazla ağlamasın. Komşusu açken evinde tok durulamasın. Zaman tüneli mevsimleri doğal akışında bıraksın.
Buz dağları bir bir eridi. Denizler pislikten delirdi. Balıklar yerinden edildi. Gün geceye teslimdi. Ayazın çocukları soğuğu iliklerinde hissetti. Mazlumun bağrında sabrın kaynağı kurudu. Umut yeise yenik düştü.
Silkelenmek gerekti. Mü'min yeise düşmezdi. Düşmemeliydi. Şimdi "Bir" olana tabi olmak gerekti.
Sevgiyle...