BUZ KESİĞİ GİBİ
Ne güzel baharlar vardı; adı ne olursa öyleydi…
Bazen asil, bazen vurdumduymaz…
Öyle mevsimler yaşadım ki, adına “bahar” dediler…
Nasıl da kışta kalmıştı ellerim, yüreğim dondu.
Buz kesiği, cam gibi paramparça etti.
Hayal kurmak ne haddime, işte dünya dönüyor ya!
Nefes almak yaşamak değil, lâl olmaktır..
Yutkundum, dilim dönseydi anlatacaktım hayatın işe yaramaz hallerini.
Bazı mevsimler yersiz, bazen de zamansız gelince hep kış olur…
Ne mevsimlerin adı var ne sevdalar eskisi kadar yürekten sevilir.
Tabii ki, sevda ateşe su olmak değildir; suya ateş olmaktır…
Su yandığında ateş suyu söndürdüğünden öyleydi o sevdalar.
Mevsimsizdir aşk, ömrün sonunu bekler gibi sevgiliyi beklemektir;
Yüreğin buz kesiği olsa da…
Dilin sussa, aşk için hâlâ yüreğinde kelebekler yarışıyorsa, ölümsüz aşk anlatılır dilden dile…