BU AŞK ÖMRÜN SON DEMİYDİ
Dışarısı delikanlı, haylaz bir bahar,
içimde hırçın, vakitsiz bir zemheri,
hüzün kök salmış yüreğimde, zaman hazan.
Gökyüzü mavi görünür herkese,
Bana hep küskün, kararmış, gri ve karamsar.
İçimde çırpınır durur kurak, mevsimler çorak,
Yaprak yaprak dökülüyorum, sitemlere.
Bir ömrün yangınında, kül olmuş hevesim,
daha doğmadan ölen, meçhul düşlerim.
Ne bir çay molası, teselli yeter yüreğime
Ne de bir kahve molası, ıslah eder duygularımı.
Bilseler, bilseler;
Hiç vakti yokken bir aşkı beklemek amansızlığını,
Ömür törpülerken yıllar, dilimde suskun bir günah.
Şimdi anlıyorum;
bizim hikâyemiz, yenik düştü zamana.
Çok geç kalmıştık birbirimize.
Sen baharın tazeliğinde açtın,
Ben sonbaharın çürüyen dallarında.
Ömrün son vaktinde,
Son demi içilirken şarabın;
Dudaklarımda yalnızca senin ismin,
kalbimde en derin, kekremsi bir mayhoşluk keyfisin.
Ve biliyorum;
bu aşk ne başlar
ne de biter artık.
Sadece geç kalınmış bir masal gibi
ruhumda kanayan bir şarkı olarak kalacak.
Birlikte düşmesek de toprağa,
ağlaştık, beraberdik.
Gülüşlerimiz hep iki kişilikti.
Şimdi ben tek başıma ve yalnız,
Sen kimsesiz bir öksüz
Kaybolduk, iyi mi?
Mutluyduk, biliyor musun?
Fark etmedin mi hiç?
Biz, ölümle doğum arası kısacık vakti, heba etmişiz…
Neden, neden bu kadar geç kaldık?
Sığar mı kısacık, vakitsiz zamana bu sevda?
Bence de hayır…
Sen kendine çok iyi bak, olur mu?
Neşeyle, sevgiyle, aşkla kal.
Ne bileyim vakit gece yarısı, aklıma düşünce;
Susmuyorsun,
Öyle işte…
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz