BİR YUDUM HUZUR
Yoruldum...
Ömrün gürültüsü omzuma çökerken
Kendimi kaybettim kalabalık yolların
İsimsiz telaşında.
Sonra bir su düştü
Kayanın sabrına.
Ne bağırdı ne çağırdı;
Sadece aktı...
Ve bana, sessizliğin de konuştuğunu öğretti.
Kanyonun yüreğinde
Asırlık çınarlar vardı.
Her dalında mevsimler uyurdu,
Her yaprağında bekleyişin vakarı.
Ben ilk kez,
Rüzgârın da secde ettiğini gördüm,
Bir kır çiçeği eğildi önümde.
Kibir değildi onu eğen,
Hayata duyduğu hürmetti.
İşte o an anladım;
En güçlü olanlar,
Kırılmadan eğilebilenlermiş.
Elimde ince belli bir bardak,
İçindeki çay değil yalnız;
Annemin sıcak nefesi,
Babamın suskun öğüdü,
Çocukluğumun akşam ezanı,
Sobanın başındaki masum gülüşlerdi.
Şelale durmadan akıyordu,
Su, hiçbir taşı düşman bilmiyor,
Önüne çıkanı aşındırırken
Hiç kimseye kin tutmuyordu.
"İnsan da böyle yaşamalı." dedim.
Yaralayarak değil,
Dokunarak iz bırakmalı.
Ey gönül!
Dağlar kadar yükselsen ne çıkar,
Bir pınar kadar faydan yoksa!
Denizler kadar çoğalsan ne çıkar,
Bir damla huzur taşımıyorsan!
Şimdi biliyorum;
Huzur ne satın alınır
Ne de bir başkasından beklenir.
Huzur:
Yaradan'ın yeşile yazdığı ayeti okuyabilmek,
Bir kuşun kanadında umudu görebilmek,
Bir şelalenin sesinde
Kendi kalbinin sesini duyabilmektir.
Ve ben bugün,
Dünyanın bütün gürültüsüne karşı,
Elimde bir bardak çayla,
Yeşilin koynunda
Bir yudum huzur içtim;
Ömrümün en güzel duası gibi.
***