GÖRÜNMEYEN KAPI
Her evin içinde,
Kimsenin göremediği bir kapı vardır.
Bir gün açılır.
İçeri ne yel girer
Ne ışık.
Yalnızca
Adını kimsenin koyamadığı bir sessizlik.
O sessizlikte
Bir ses eksilir.
Bir annenin çağrısı da olabilir,
Bir dostun gülüşü de
Çocukluğun ilk sabahı da...
İnsan,
Kaybettiğini o gün anlamaz.
Yıllar geçer.
Bir kuş konar pencereye,
İçin ürperir.
Yağmur düşer toprağa,
Bir adı anımsarsın.
Eski bir ezgi duyarsın,
Yüreğinde kapanmayan bir kapı aralanır.
İşte o zaman anlarsın.
Bazı sesler susmaz.
Onlar,
İnsanın içinde yaşamayı sürdürür.
Ne zaman iyiliğe el uzatsan,
Ne zaman haksızlığa baş eğmesen,
Ne zaman bir çocuğun başını okşasan,
O ses yeniden konuşur.
Çünkü insan,
Anılarıyla değil,
Onlardan öğrendiği doğrulukla yaşar.
***