BİR AKŞAM İÇİNDE
Yorgunluktan kendisini bıraktığı koltukta yığılıp kalmıştı. Bir müddet sonra ayağa kalkıp yürümeye niyetlendiği zaman, adımını atmaktan aciz bir şekilde olduğunu fark etti. Beli tutulmuştu.
Hatırında kalan, geçmişte geçirdiği bel fıtığından mı, yoksa aşınmış aşık kemiğinden mi? Belki de her ikisinde de olan bir arızadan mı? Bu hal oluverdi, belli değildi.
Birkaç dakika ayakta bekleyerek ancak hareket edebildi. Uzunca olan koridordan geçip mutfağa girerek, bir bardak su ile çekmeceden aldığı bir ağrı kesiciyi yuttu.
Oradan balkon kapısına yaklaşınca, dışarıdaki soğuğun şiddetini hatırlayarak geri döndü. Boşalmış olan su damacasını alıp daire kapısının önüne bıraktı.
Geçen hafta gelen yirmi beş kuruşluk zamla, on iki litrelik Kalabak suyu, iki yüz elli kuruş olmuştu. Yavaşça o miktarı damacananın altına koyarak, hemen içeri girip kapıyı örttü. Zîra pijamayla koridorda karşı komşu tarafından görünmek istemiyordu.
Bugün vücudu biraz kırgındı. Seramikleri değiştirilen kenefin yanında, ustayla gevezelik yaparken ceryana kapılarak soğuk alsa gerekti. Ama akşam yemeğinde içtiği özlü tereyağlı pirinç çorbası midesini rahatlatmıştı. Yatsı namazı için abdest almayı düşünürken hanımından, ocağa koyacağı kestane haberini alınca, tekrar odaya girip koltuğa yarı uzanmış bir şekilde oturuverdi. Bir müddet önce elinden bıraktığı tableti tekrar alarak kurcalamaya başladı. Nereyi açsa "Evet" ile "Hayırcıların" karşılıklı söz düellosu vardı.
Televizyonlara baksa onlar daha iç karartıcıydı. Nihayetinde; “Ne düşünüyorsun?" takıldı. Yazmaya başlamıştı ki, hanımının uyarısı geldi.
"Hişşt, kestaneler soğuyor."
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım