BENİ BEKLEME
Tütün zifiri ile tütsülenmiş,
Mahir’den andaç bıyıklarım.
Kıyamam,
İstesem de öpemem seni.
Hiçliğe terkedilmiş sokakların,
Çaresiz insan korkuları sinmiş tenime.
Şafağa yazılacak umutlar zulamda.
Uzak dur.
İstesem de saramam seni.
İsimsiz mezar taşları arasında
kaybolmuşum.
Yitik çocuk gözlerinde sağanak,
Tüm yollarım sana çıksa da,
Bekleme.
İstesem de sana koşamam.
Bir dal kırılır,
Kurur ağaç kendi gölgesinde.
Bir can acır;
Umudu, aşkı da işkence.
Kim istemez yağmur olmayı?
Bekleme,
İstesem de baharına inemem ki.
Beni bekleme,
Sen şafak ol güneş doğmayan kara kente.
Heybendeki kelepçesiz düşlerinle,
Dört iklim bereket ol.
Beni bekleme;
Kötürüm emmime gürgen baston,
Kara gözlü nineme tekne ol.
Çocuklar;
Yeniden kursunlar uçarı salıncakları,
Gökkuşağı düşmüş eteklerine.
Beni bekleme;
Sorgusuz duvak ol,
Dağ başında türkü söyleyen kardelenlere.