Truva Edebiyat Dergisi 2.ŞiirYarışması Birincisi
BEN HENÜZ DİRİLMEDİM
Usulca öptüm bir martının çığlığından
Issızdı deniz, dalgalar köpüksüz
Çocukluğumun gülüşüne dokundum sonra
Vurulduğu yerden gül biten yanaklarıma
Ah ebem kuşağı günlerim
Kâğıdı kuşa dönüştüren sevinçlerim
İki gazoz kapağına nelerden vazgeçtim
Büyümek, mor bir gülün kadifesinde
Açmak gibiydi masumca
Silkelemek tozunu çeyiz sandığının
Gitmekle kalmak arasında
Çocukçaydı parmağımdaki telden bükme yüzük
İkinci el roman arası kuruttuğum yapraklar
Rengi soluk güllerden derme çatma bir heves
Dudaklarımda avuntudan şarkılar
Susmalarıma saydım içimde kalanları
Ceplerimde hıncahınç düş kırıklığı
Dilsizdi aşkın lügatı
Yasaktı konuşmak
Dişil cümleler yasak
Farz-ı muhalden kalma eski bir yasa
Suçlusu kim bilinmez, faili hâlâ kaçak
Zaman en iyi tanık geçmişten kalanlara
Yorgun rüzgârların eleğinden savrulan yarınlara
Gençliğimi yitirdim, lakin
Tünelin iki ucu da benim
Bitmedi hiçbir şey
Bitirmedim
Uzak dur ölüm
Uzak dur
Ben henüz dirilmedim
***