AYRILIK RÜZGÂRI
Ayrılık rüzgârı esiyor,
Sessiz ve derinden
Dokunuyor pencereme.
Üşüyor kelimelerim,
Bir sızı düşüyor sol yanıma,
Ne bir ses
Ne bir nefes...
Yalnızca bu ıssız rüzgârın sesi.
Karanlık çökerken odanın ortasına,
Elimi uzatıyorum gölgeye,
Kendimi arıyorum,
Gözlerimdeki hüzün yabancı.
Soruyorum kendi kendime:
Ben kimim?
Hangi yoldan geçtim de unuttum kendimi?
Hangi limanda bıraktım çocukluğumu?
Dışarıda hüzünlü bir melodi,
Yağmur yağıyor
Çatıların üzerinden
Hayallerime...
Her damla bir umut kırığı,
Her damla silinmiş bir hatıra.
Islanıyor inceden inceden,
Geleceğe dair kurduğum o saf
Hayaller.
Yine de vazgeçmiyorum,
Yaralı da olsa kanatlarım,
Biliyorum, yollar uzun,
Biliyorum, yokuşlar dik.
Ama içimdeki o eski ses fısıldar hep:
Yürü!
Düşlerimin,
O rengârenk bahçelerin,
Hiç solmayan çiçeklerin
Peşinde gidiyorum;
Karanlığa inat,
Yorulmadan,
Yeniden doğarcasına,
Adım adım yürüyorum.
***