AYNADAKİ BEN
Aynaya baktım bu gece;
Gözlerimin içine, en derine…
O kadar yorgun, o kadar kırık bir ben var ki
Sanki yıllar konuşmuş.
Sanki zaman susmuş,
Ve sadece ben kalmışım o aynanın içinde.
Yoksa aynalar doğru, ben mi yalancı?
Bir ben var yansıyan,
Tanımadığım kadar yabancı…
Bir soru vardı gözbebeklerimde:
“Bu musun sen?
Bu muydu düşlediğin hayallerinde?”
Omuzlarımda bin bir ağırlık,
Yüzümde gülüşlerim dağınık.
Beni en çok ben incitmişim,
Başkalarına mısralar dizerken
Kendimi silmişim.
Rüyalarımın eşiğinde,
Hep bir kıyıya vuran dalga gibiyim.
Ne tam kopabilmişim
Ne de kalabilmişim…
Aynadaki ben;
Suskun ama bağırıyorum içimden içimden.
Artık tutayım kendimi,
Kendi ellerimden.
Ne savaşlar verdim içimde,
Ne barışlar imzaladım yüreğimle…
Ama hep kaybeden ben oldum.
Yine de…
Aynadaki ben hâlâ dimdik ayakta!
Çünkü beni ben yapan, umudum…
Huzura âşık bir kalbim,
Tüm acılara rağmen,
Her şeye göğüs gerebilen.
İyiliği, güzelliği, dostluğu,
Vefayı seven.
Çınar gibi dimdik,
Kara gül gibi nazik;
Aynadaki ben var!
****
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz