AŞKIN HÜZÜNLÜ YÜZÜ
Anlatacak o kadar çok şey var ki
ruhumun uzaklarından gelen.
Buğulu gözlerimden gamzelerime düşen hüzün renginde bir gülümsemeyle…
İkimiz de ne çok seviyorduk maviyi, denizin o engin sularını izlerken el ele kaybolurduk adeta.
Gözlerine baktığımda büyüleniyordum gözlerinin ışığıyla…
Şimdi masumca, istemsizce gülücükler serpiştiriyorum maviliklere…
Aşkımızı anlatan o gözlerinin feri kalmamıştı artık…
Hüzün rüzgârlarında yol alıyordu mesafeler gitgide, adım adım…
Uzun bir maraton misaline dönmüştü bir anda yaşadığımız her şey…
Vakitlerim artık sensiz mi kalıyordu ne? Gelecek günlerimse yetim…
Kalbimin feryadı içimde yankılanırken, yüreğim kan ağlıyordu...
Ne hallere düştüğümü bir bilsen,
dolup dolup taşıyordum seni seven yüreğimle...
Hayatın gözyaşlarını ilk defa hissediyordum içimin acısıyla; yorgun, kırgın bakışlarımla süzüyordum etrafı öylece…
Uzaktan gelen yanık ezgilerin sesi beni hüzünlere sürüklerken, boğazım düğüm olmuştu yutkunamıyordum…
Senli günlerden ağlayarak hatıralar dökülüyordu önüme…
İnce ince yağan yağmur yapraklardan damla damla dökülürken, kuş cıvıltılarıyla şenlenen gündüzlerin akşamında, yüreğimde sızlıyordu tutkulu aşkımız, senin kokun süzülürken genzime...
Ve ben beraber oturduğumuz,
o sahil kafede masmavi denizin
üzerinden batan güneşin, o muhteşem kızıllığında,
Gözlerimin solmuş rengiyle seni düşleyerek yalpalayıp kalakalıyorum!