AŞK YANGINLARI
Garip bir hikayeydi bizimki, anonime sirayet eden.
Dünyevi değerleri kapsıyordu, duyan kendine göre yorumluyordu.
Kötülüğü gömüyordu, iyiliği kutsuyordu.
Sonra dilden dile yayıldı öyküsü, ama bizim için çoktan bitmişti.
Neden taşıyamamıştık yarınlara, neden gönenmemişti başımızda yıldız yıldız.
Sorduğum her soru, boşluğu dövüyordu.
Çözümsüzlükte kendine yer arıyordu.
Seviler çözümsüz kalır mıydı?
Dünya sevilere sağırmıydı?
Oysa dünyanın mayasıydı sevgi.
Mutluluk arının çiçeğe koştuğu gibiydi.
Sabah rüzgârının tene dokunuşuydu bazen.
Ama her şeyin sonu ayrılıktı, ayrılığın kapısına kilit vurulamıyordu, her yolun sonu ayrılığa tabiydi.
O yüzden ayrılık acısı derindir.
İşte bizim hikayemizde böyle başlamıştı.
Aramızdaki aşk, bazen tatlı bir gülümseme, bazen dokunuştu.
Parmaklarının ucundaydı sevginin gücü, her sevgi ağrıyışımda parmakların dokunurdu şakağıma ve ben, tüm ağrıları yenerdim.
Şimdi yoksun ya yanımda, sensizlik dolaşıyor kanımda.
Senin ismini sayıklıyorum, dilimin ucunda.
Bu nasıl yanmaktır be, kara gözlüm.
Bu nasıl bir hasret ki, yakıyor bağrımı.
Şimdi teselli arıyor gözlerim, hep ufka dalıyor.
Ufkun buluştuğu yerde gözlerime bir teselli kalıyor.
Aslında ufuk bizim aşkımızın timsaliydi.
Orada buluşmuyordu yerle gök, hayaliydi kavuşmalar.
Bana aşk masalları anlatmayın sihirli aynalar.
Kırıp dökerim sihrinizi.
Ben de sınamayın kibrinizi.
Ben şimdi sensiz bedbahtım ey sevdam.
Sensizlik ar geliyor, sensiz bir dünya dar geliyor.
Bazen hayallere dalıyorum, ufuktan yar geliyor.
Ben bu sevda ile hoşum.
Aşk badesinden içmişim, gece gündüz sarhoşum.
Bir daha aşk macerasına kalkışma gönül, kalkışma.
Her kalkışman isyan ateşini yakıyor.
Büyüyor, büyüyor aşk yangınları, tüm dünyayı yakıyor.