ANILAR / SEFER TASI
Bazen gülümseten bazen acı veren, hatırlamak istemediğimiz, bazen de defalarca hayal edip bir daha yaşamak istediğimiz, bizi biz yapan, saçımızın her ak telinde, yüzümüzdeki her çizgide, zihnimizin derinliklerinde saklı anılar. Öyleleri var ki, düşünürken bile yüreğimizin başı sızlar.
Biz yine de, çok acı olanları oldukları yerde bırakalım. Yaşanması gerekiyormuş, yaşamışız.
Sanıyorum 1981 yılı olmalı. Kilis Merkez’e uzak okullarda çalışan arkadaşlar şikayetçi olmuşlar. Rotasyon adı altında çoğumuzun köyler de dahil görev yerini değiştirdiler. Benim ve eşimin de görev yeri değişti. Ben, şehir içinde başka bir okula, eşim uzak bir köye verildi. Çocuğumuzun sağlık sorunu vardı, çok zorlandım.
Çok uzak olmasına rağmen eşim her gün gidiş dönüş yapıyordu.
Şimdi, yemeklerin sıcaklığını koruyan ya da soğuk tutan yemek kapları var. Biz o ara, lastikli kapağı olan tekli kap bulunca ne kadar sevinmiştik. En azından akıtmıyordu. Kışın neyse de, yazın zordu.
Eşimin yanına öğlen arasında köyün imamı geliyor, sohbet ediyorlarmış. Yemeğini yerken görüyor. Üçlü sefer tasının en altında ve en üstünde yemek var, orta bölümde su.
"Hocam, yemeği anladık da, Kilis'ten beri niye su getiriyorsun?” diye sormuş.
Ben, alt ile üst gözüne yemek koyuyor, ortadaki gözüne de su koyup buzdolabında donduruyorum. Sefer tasını kurunca buz ortada kalıyor, doğal bir soğutucu görevi görüyordu. Öğleye kadar buz eriyip su oluyor. Ama yemekleri de sıcaktan koruyordu. Eşim de anlatmış. Adamın da çok hoşuna gitmişti.
Şartlar zordu ama biz ona göre çareler üretmek zorundaydık.
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım