AMALİYA KİMDİ Kİ
Belki de aşk,
Kelebek ömrü kadar kısa,
Bir camın buğusu kadar uçucuydu.
Sense son gelen ilk aşkım,
Bir ömür gitti, yüzünü görmeyeli,
Bir saniye geçti, aklıma düşmeyeli,
Bir şair bitti, sen şiir sevmeyeli,
Ah Amaliya kimdi ki!
Daha n’olsun,
Solun sağ olsun;
Artık benimle atmaz nasılsa
Kalbim al senin olsun.
Sana demlenen şiirler,
Senle dertlenen şairler var.
Sana sevinen maşuklar,
Senle sevilen aşıklar var.
Başka yolu yok,
Olsa bir mahreç,
Yoksa tekbir,
Sen kalbi seç ki
Oysa elbise eskir.
Velhasıl Amaliya kim ki!
Kafiyesi bozuk bir aşktı bizimki,
Akordu bozuk saz gibi
Ahir zamanlardı,
Şairler kalmıştı elde, gönülde, yürekte.
Ederi değeri miydi?
Zaten Amaliya kimdi ki!
Yazdığım her dizeye bir nefes bıraktım,
Hayallerime bir heves,
Ben şair değil, daha çıraktım.
Sormadan gir içeri,
Göğsümdeki kafesi açık bıraktım.
Ah Amaliya!
Sen onlar gibi değildin,
anlar gibiydin.
Ben seninle iki yürek, tek nefestim.
Sayfalarca yazardım ama
Bundandır üç dizeyle kestim.
Yoksa Amaliya kimdi ki!
Bundan gayrı,
Aşk sana ırak,
Sen bana tuzaksın.
Senin olmadığın topraklar çorak,
Sen daha bu şiirlere çıraksın.
Ah Amaliya'm!
Umarsız koca bir yalansın.
Dilerim kalbine ömrünce kayyum atansın,
Sorsan Amaliya kimdi ki!
***