AHVAL-İ BEYAN
Bu eller bizimdir, bizden sorulur.
Maziden atiye, köprü kurulur.
Ay yıldız mührümüz, kalbe vurulur;
Gök ekini süsler, alımız bizim
Koçyiğitler yürür, bakmaz ardına.
Bizde hısım olur kuzu kurduna.
Her kim ki kasteder, Türk’ün yurduna
Yakasında gezer, elimiz bizim.
Fitnedir fesattır, girmez araya.
Birlik merhem olur, cümle yaraya.
Bekler gönül denen, kutlu saraya
Resul Muhammet’le, Ali’miz bizim.
Gönül incitmekten, Yunus çekinir.
Aşkın çilesiyle, kilim dokunur.
Şehr-i Karaman’da, ferman okunur.
Mehmet Bey’den miras, dilimiz bizim.
Üşüyen toprağı, fetihler bürür.
Aşk ile gemiler, karadan yürür.
Söğüt’ten bakanlar, Rumeli görür.
Kıl çadırdan başlar, yolumuz bizim.
Kemal’in kalbinde, köze tutunduk.
Yol medeniyettir, ize tutunduk.
Benden çıktık artık, bize tutunduk;
Hakka kenetlidir, kolumuz bizim.
Kadim şehirlere var mıdır doyan?
Mevlana’ya koşar, çağrıyı duyan.
Pir Sultan Abdal’dan, Veysel’den beyan.
Köroğlu’yla hemhal, Bolu’muz bizim.
Kemal’in yolunda, karar kıldıkça,
İlimden irfandan, feyiz aldıkça;
Ruhumuzda Seyit, Ömer oldukça;
Dağları devirir, kolumuz bizim.
Al kanla suladık, asri çınarı.
Gönül birliğidir, kudret pınarı.
İşlemez bıçağın keskin kenarı;
Bir aşktan hâsıldır, halimiz bizim.
Bir olmak, biz olmak, mayada kökte
Kutsi bir his saklı, çekilen yükte.
İcazet almadan, kuş uçsa gökte,
Yeniden tutuşur, külümüz bizim.
Yiğitler murada, bir gün erende,
Kutlu bir düğünü, cihan görende,
Şehitler safına, canlar girende;
Bilin ki diridir, ölümüz bizim.
Aradığım erki, kendime sordum.
İstiklalle âbâd, görklüdür yurdum.
Yüzyıllık çiçeği kokladım durdum;
Cumhuriyet oldu, gülümüz bizim.