AH İSTANBUL ÜZERİNE BİRKAÇ SÖZ
Sayın Bilgi Şakar’ın hoşgörüsüne sığınarak izin verirse “AH İSTANBUL” başlıklı şiiri üzerine birkaç söz etmek isterim.
Bütün marifetler bir övgüyü hak eder. Galiba bunu insanlarımızdan en çok esirgeyen millet biziz. Garip, izahsız bir cimriliğimiz var. Ölümlerden sonra birkaç kelam etme zerafetimiz var, o kadar. İnsanı gönendirmede eli sıkı tavırlar bizi yönetiyor.
Her şeyden önce edebiyatı, tarihi ile İstanbul bir bütün…
Külliyat…
Sadece bir fidan değil, muazzam bir orman. Truva Dergisi Öykü Yarışması’nda biz birinciliği “Şehri İstanbul Yanarken Gülfidan” adlı öyküye vermiştik. Konu İstanbul gibi bir koca tamlık içinde küçük bir bukle, katredir. Yüksek lisansta tez konusu ucu açık problem cümlelerin devasa genel tanımlı değil de ölçülebilir, gözlemlenebilir, ampirik karakterli olması için danışman hocayla tez öğrencisi sürekli çatışır. Öğrenci doğaldır ki bütünü kucaklamak ister. Hoca da ısrarla avuçlanabilir parçayı önerir. Çünkü başlanıp bitirilemeyen tez çokluğu bir vakıadır. Bilge Hanım’ın bize parça yerine bütünü şiirde konu edinmesi küçümsenmeyecek, altı çizilecek bir başarma isteği.
Cesaretini kutluyorum.
Şiirin “Ah!” ünlemi ile başlaması bile İstanbul’un neresinden başlasam deryalığını biz okuyucuya teslim ediyor. Eksik bilgim varsa beni bağışlayın.
Çünkü İstanbul başlı başına bir antoloji… Sanki Tevfik Fikret’in “Sis” şiiri de böyle tümsel bir anlatım…
Her yapının lisanslı suskunluk taşıması, kurumuş çeşmelerinden zamanın ruhunun damlaması, zamanın sokaklarında dolaşmak imgeleri ile yeditepe, lâle ve erguvan saptaması çok başarılı… Biraz daha bir köşede şiir kendi kendini demleyebilse dışında...
Tebrikler…
***