AF
Kore’de vuruldum ben
Vietnam’da düştüm
Tutuştum Hiroşima’da
Nagasaki’de
Ölmüştüm
Paramparçayım hala
Dağıldım beş kıtaya
Kanlı saçları
Kızılderili'nin
zencinin mezarında
Gaz odalarında
Küllerim
Pamuk tarlalarında
Zincirlenmişken bileklerim
Sessizlik kulelerinde
Aç kartallara
sunuldu etim
Anzaklıydım ben
Çanakkale’de
vatanımdan öte mi öte
kurşun sıkmıştım az önce
yaramı saran
düşman sandığım
dost Mehmet’e
kimliğim
kimsesizliğim
bilemedim bir türlü
ben kimim
ben neyim
insana çıkmışken adım
efendisi alemin
kendi soyumdu sandım
kendim yaktım ateşimi
ateşimde kendim yandım
mağaradan uzaya
uzanan insan aklım
öldürmeye şartlanmış
zulümle kodlanmışsa
neydi benim
hayvandan farkım
ne
niçin
nasıl
neden
torunuma kalacak
kin öfke
nefret şiddet
miras mıydı dedemden
yakıp yıkıp kül eden
doğasını katleden
karındaş kanı döken
adı insan olan ben
nasıl affetsin tanrı
ben
beni affetmezken