ADIM KALACAK
İnsanım ben, bir gün herkes gibi öleceğim.
Bir aşk kalıntısı içinde adım kalacak.
Gün ve gün, ertesi gün gibi eksileceğim.
Yaralı sevdam kalbinde bir iz bırakacak.
Bu hikâyede her söz, her kelime, her bir şey
Kaçınılmaz yalnızlığa dönecek ardımdan.
Ağrısı unutulmuş bir acı gibi üvey,
Sessizce akacak bir damla yaşla alnımdan.
Yaşanan günler birer birer yitip giderken,
Kuru avucumda birikenler bir anı olur.
Başka gözlerden bir damla yaş alevlenirken,
Gökte bir iz, bir hatıra rüzgârla savrulur.
Bir gün gelir, kurduğum pembe hayaller solar.
Sevginin ağıdı, aşk yaramı çok acıtır.
Rüya gibi terane yıllar gözümden kayar,
Zamanın izleriyle derinlere kazınır.
Bir gün düşer önümde solgun bir ay çiçeği.
Tutsak adımlarımız karışır birbirine.
Hayat bir rüya, bir özlemle sarar belleği,
Kalan her şey oyun gibi gelir bekleyene.
Geçmişin izlerinde kaybolan düşler gibi,
Söylenmemiş sözler havada asılı kalır.
Yürekte yansıtılan eski bir ezgi gibi,
Peşimdeki gölge, sensizlikle yankılanır.
Bir damla kederi düşer, yakar ateş gibi.
Bir kırık aynada solgun yüzüm belirerek.
Son soluğumdaki hüzünlü bir şarkı gibi,
Bir gün gelecek, zaman beni de tüketecek.
Kapanan bir defterin ıslak son sayfasında,
Sonsuzluğa karışır, anı gibi dağılır.
Issız dar toprağın sardığı o duruşmada,
Adım silik bir mezar taşından hatırlanır.