ZAMANA ŞİİR
Zamana küsemem çok kahrımı çekti,
Çoğu geceler birlikte oturduk, birlikte dertleştik.
O elinde avucunda ne varsa döktü içini,
Ben sustum çoğu zaman o anlattı usulca,
Bir saatin tiktakına sığdırdı ömrün sancılarını.
Gökyüzü uykudayken bazen yıldızları gösterdi bana,
“Bak,” dedi, “Hep aynı kalmaz hiçbir yara.”
Sabırla ördü saçlarıma beyaz düşlerini,
Kırılgan bir sevdayı büyütür gibi içimde.
Zamana küsemem çok şey borçluyum ona,
En karanlık anımda bile tuttu elimden sessizce.
Her geçen dakika içime işleyen bir mısra gibi,
Kalbimin defterine not düştü kendince
Bir çocukluk düşü gibi geçti baharlar,
Yazlar, suskun bir gülüş gibi kaldı arkamda.
Bana sabrı öğretti;
Vazgeçmenin değil beklemenin kıymetini…
Kırıldım mı? Evet, hem de sayısız kere
Ama o hep dedi ki: “Geçecek, unutma geçecek.”
Ve ben öğrendim onunla yeniden yürümeyi,
İçimde zamanla barış imzalayan bir yaralı gibi.
Ne kadar eksiksem o kadar tamamladı beni,
Zamana küsemem en sadık yoldaşım oydu belki de.
Şimdi dönüp baktığımda ne kırgınlık kalıyor ne sitem,
Sadece bir teşekkür var dudaklarımda usulca:
“Ey zaman! iyi ki geçtin içimden böylece,
Yoksa ben nasıl büyürdüm nasıl şiir yazardım sana?”
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör:Seher Uslu
