YÜRÜDÜM MASALLARIN İZİNDE
Nice masallar dökülür
dillerimden;
ezelden beridir duyduğum,
günü düne ilikleyen yorgun ninniler,
biri doğru,
biri yalan,
dinleyenin nazarında
öylece söylenmiş sayılan…
Ey kulak kesilip dinleyenler!
Bilinsin,
urbasız düştüğüm bu yolda
sırtına onca kadim kentin
kederini
yük edip de
ve de karaçıl bahtını,
avara kimliğimdir;
menzilim Marahand’a
hiç nefessiz,
koşar gibi
adımlayan…
izine düştüğüm gün
dedemin
o köhne masallarının,
kendime
yalvaç bilip Tigris’i,
ve dahi yolu üzre nice gamsız nehri;
kıvranırken içimde beyhude tebessümü
ve pusulası,
tarifsiz çağların,
tam da
metis bir hayal gibi süzülen
pişmanlığımdı belki,
bir derviş postu yalnızlığındaki
hüznüm belki de;
asırlar yaşındaki
cismime…
şimdi ötede,
bu kurtlar sofrasında;
bir ben,
bir ben,
bir ben,
yıkılır gibi değil de
lime lime dökülür gibi,
verirken nefesimi
suyun öte suretine
soluksuz,
ne masalım kalıyor dilimde artık,
ne cismim,
ne de vassal hüznünde
suretim;
kavrulmuş tabanımın
nicedir dövdüğü
karmaz renkli
Semerkandi kilimde!
