YORGUN YÜREĞİM
Gökyüzü ağırlaştı, bulutlar çöktü omzuma,
Her adım bir yük, her nefes bir emek.
Yorgun yüreğim, sanki bin yıl yol almış,
Dolu dolu geçmiş ama boş kalmış gibi hissediyorum.
Rüzgâr eser ama soğuk değil, yorgunluk getirir.
Sokaklar tanıdık, yüzler ise yabancı.
Işıklar yanar, içimde bir sis var. Yüreğim neye tutunacağını şaşırıyor.
Belki bir çay, belki sessiz bir köşe
Belki de sadece nefes almak, durmak.
Yorgun yüreğim, biraz dinlenmek istiyor,
Zaman yavaşlasın, dünya suskun kalsın.
Gece gelir, yıldızlar parlar uzakta,
Onlar bilir, her şeyin bir sonu var.
Yüreğim umutla bekliyor o sabahı,
Yeniden doğan güneşi, yeni bir başlangıcı...
Ve belki o sabah, yorgunluk geçer,
Hafifler yüreğim, kanat çırpışları gelir.
Artık dinlenmiş olacak bu yorgun gönlüm,
Yeni bir yolculuğa hazırlanacak umutla.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
