SEN GİDİNCE
İlk defa sen yokken girdim avlundan içeri
Perdelerin kapalı çiçeklerin solmuş
Hâlâ yağmur kokuyordu bahçen
Islak taşlara sinmiş eski bir yaz gibi
Kapının gölgesinde sustu ayak seslerin
Sen yoktun ev bile küsmüştü sanki yüzüme
Adın silinmemişti henüz zilin üzerinde
Yarım kalmış çayının buğusu tütüyordu gözlerimde
Zaman dokunmamış sandım hiçbir şeye
Sonra anladım eksilen eşya değilmiş
Bir insan gidince ev de çekiliyormuş içine
Anladım sen olmayınca ev de küsüyormuş yüzüme
Şimdi gel desem gelemezsin
Daldığın rüyadan dönemezsin
***
Editör: Nevin Bahtışen
