SARDILAR BENİ
Sevda çeken meğer yorulur imiş.
Daha bir bakış da yordular beni.
Gördüm ki bir gonca kırılmaz imiş.
En zayıf yerimden kırdılar beni.
Nasıl bir sevda ki güldürmez yüzüm.
Bir ırmak misali durmuyor gözüm.
Ne desem havada geziyor sözüm.
Sevdayı bu bilmez gördüler beni.
Gözlerim kurudu boşa akmaktan.
Yoruldu bu yürek hasret çekmekten.
Lâl oldu dillerim sözler dökmekten.
Can evimden her gün vurdular beni.
Gömüldü yüreğim böyle hüzüne.
Duymadım her gece baksam yüzüne.
Mevla'dan çekilmiş sürme gözüne.
Sevda mayasında kardılar beni.
Ne hatır kalırmış olmaz soranın.
Yaz bahara döner kışın boranın.
Azsa da yaralar olmaz saranın.
Bu garip kim diye sorular beni.
Sevda imiş ciğerlerim söktüren.
Elim kolum bir tarafa döktüren.
Bir köşede durup öyle baktıran.
Oradan oraya sürdüler beni.
Ahmet'im sevdaya boyun bükendi.
Gülün güzelliği dalda dikendi.
İdam sehpasında ipin çekendi.
Beyaz bir kefene sardılar beni.
***
Editör: Bilgi Şakar
