KIRILAN HAYATLAR
Bizim sokaktan geçtim dün yine,
Çocukluk günlerim canlandı gözümde.
Döndüm baktım etrafıma,
Bir selvi boylu genç düştü aklıma;
“Beyaz badanalı bahçe içindeki o genç şimdi kim bilir nasıl yaralı ne hâlde” dedim.
Sonra kendimi düşündüm;
Çocukluğumda kırılan en değerli oyuncağımı...
Kırılınca günlerce ağladığımı...
Yarınlarda, kırılacak kalbimin olacağını nerden bilirdim!
Şimdi gel gör ki yüreğimin en derin dehlizlerinde ne yaralar açıldı.
Şimdi ne yüreğimin sızsını dindirebildim ne gözümde yaş kaldı.
Şimdi “çocuklar, ağlamayın” desem anlamazlar kırılınca oyuncağı.
“Yarın yüreğiniz, hayalleriniz kırılınca bu günlere gülüp geçeceksiniz” diyemedim.
Aynı sokaklar, aynı evler ama insanlar aynı kalmamış.
Kiminin yüreği hicranda, kiminin elleri koynunda...
Gülmeyi, sevmeyi unutanları görünce “heyhat!” dedim.
Bir daha dolaşmam bu sokaklarda,
Adını anmam asla bu kentin!
Sanki herkesin en sevdiği oyuncağı kırılmış…
“Bizim iller” deyip anılarımı tazelemek isterken,
Boynu bükük bir kasabada kaybolmuş o sokaklar,
Sokak lambaları bile sanki yastaydı...
Kaldırımlara düşen gazellere basıp geçemedim.
“Kim bilir onlar da sevdalarından ayrılıp hayata küsüp veda etmişler” dedim…
Oyuncağı kırılmış bir çocuğun, ketum gözyaşı dolmuştu buralar...
Kelimelerim, anılarım yarım kaldı,
Hiçbir şey istediğim gibi nihayet bulmadı.
Herkes sanki çocukluğuna ağlıyordu benim gibi.
Dedim bir oyuncağa günlerce ağladım ya
Bu kentteki kırılan hayatları anlatamadım, ağlayamadım da!
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
