KENDİN OLMAK
Dik durmak mesele
Rüzgârda bir cılız dal hani,
Dağda zeytin gibi,
Unutma korku sinsi bir yılan,
Kendin olmak aslolan,
İnanmak yarına,
Sana
Çocuklara.
Elbet gül bahçesi değil hayat,
Diril geç kaldıysan yarına,
Emek emek tutunup sevdaya.
Kendine acıyarak yaşamak sancılı,
Bırak aksın su,
Yağsın yağmur,
Yanlış zaman olsun ne olur,
Yalan dolan,
Bir de talan, bir de talan.
Bırak
Acısın sende kalan.
Vazgeçişlerdir kanayan.
Mesela
Baharda çiçek açmadıysan
Yüreğin kadar kavrulmadıysan bir ağustos.
Yüreğinde aşkla yarışmadıysa martılar,
Varsın gelsin eylül sana ne…
İnsan olmak mesele,
İnsan kalmak bu çirkinlikte.
Tek kalsan gece,
Ayartsan geceleri yani şafağa,
Sanrılardan asılsan hece hece
İnat etmeli haine.
Bir gül diktim geçenlerde,
Tek dal,
İnce mi ince,
Suladım,
Sevdim her bir yaprağını,
Kökleri bende,
Bak nasıl da direniyor rüzgâra,
Nasıl da inat yaşamaya.
Baktım ben de
Bir sopa dikecektim yaslansın diye,
İstemedi,
Nasıl da umut oldu bana
Düştüğüm yılgılarda
Gül açmasın
Dursun da dimdik
Sarılayım umutlarla.
Elbet gelir mevsimimiz,
Açarız papatyalarla,
Bir yanımız karahindiba,
Sonbahardır belki,
Bileyli hasret,
Kızarınca yapraklar,
Yüklenip gelmişsem yıldızları,
Omzumda solgun bir ay,
İnatla yaşamalı.
Editör : Hamiyet Su Kopartan
